Meet Phil Dexter from Kiron Open Higher Education Istanbul, an Online Education Platform for Refugees (Metnin Türkçe çevirisi aşağıda yer alıyor)

Because we are used to see refugees in situations of despair and distress in the media, we tend to forget that before encountering those tragic circumstances, most of them had a daily job and hobbies like the rest of us. But there is an issue that needs to be raised by the media while covering the refugee crisis: the access to education for the young generation. Indeed, globally only two percent can pursue their education after fleeing their country. One year ago, Markus Kressler (still a student at the time) was attending a meeting in Istanbul with Syrian refugees and realized the issues they were facing when trying to enroll in universities. With the help of Vincent Zimmer, a tech-entrepreneur, they created Kiron Open Higher Education, an education platform that would allow refugees to study online from any part of the world. Thanks to their very successful crowdfunding campaign and support from big universities and organizations such as Harvard, MIT and Google, Kressler and Zimmer were able to launch Kiron Open Higher Education in October 2015. Once students are registered, they can take general courses and courses in four different study tracks. After completing their curriculum online, they will be able to apply in partner universities, receive certificates validated by the Higher European Higher Education Quality Standards and be more competitive if they decide to join the job market. In addition to its headquarters in Berlin, the online education platform has branches in Amsterdam, Amman, Brussels and Paris. I had the chance to sit with Phil Dexter, who is in charge of Kiron’s branch in Istanbul to talk about the organization's ambitions, upcoming initiatives in Turkey and challenges.

Hi Phil, could you please introduce yourself?

-I am originally form Switzerland and I have been living in Turkey for three years now. I was working in the IT sector as a project manager when the founders of Kiron contacted me to outreach the project in Turkey. I first joined Kiron as a volunteer in October 2015 and started working full-time in January.

Before taking part in this project, were you already participating in other projects with a focus on refugees?

-To be completely honest, no.

Why did you get involved with the Kiron Open Higher Education project?

-We often have this image of refugees begging in the streets and we tend to assume that they always lived that way. But most of the people I have met are well educated and are prevented to find jobs in their field. And for the young people, most of them are stuck and cannot pursue their education. As I got more involved with Kiron, I realized that studying here when you are a refugee is a like playing the lottery (globally about 2 percent get to enroll in universities due to long and tedious administrative procedures). I also felt that there are a lot of initiatives for refugees with a focus on providing basic needs to them when they arrive in Turkey. It is great but not many are focusing on offering education programs other than language courses. I was very impressed with Kiron’s objective and wanted to be part of it.

Image source: Huffington Post

Image source: Huffington Post

What is Kiron’s primary objective?

-The goal of Kiron is to be a bridge that allows refugees to avoid too long gaps in their curriculum due to language barriers and/or administrative hiatus while getting education at the same time. For instance, some people come to Turkey speaking perfect English but don’t know Turkish. Even when they are granted with a scholarship, they are facing a stalemate and cannot study. I believe that giving them an opportunity to study from anywhere in the world gives them a sense of purpose and increase the number of opportunities they will have in the future.

How many people are involved in Kiron's project?

-Worldwide, about 400. In Istanbul, we are not established as a NGO but we are more in the assessment phase of the project. We are a team of six people, four of us working full-time.

Could you tell us more about Kiron's study tracks? 

-There are four main areas of study: Business and Economics, Engineering, Computer Science and Social Sciences. Before enrolling in one of these, students can also take general education classes and languages courses as well.

What are the biggest challenges you are facing since the launch of Kiron in Turkey?

-Oddly enough, funding is not our biggest issue because Google is supporting us. Since we started the project in Turkey, we had to to face a lot of administrative setbacks. The laws and the counsel for education do not recognize university credits from online courses at the moment. This proved to be a huge problem so far, but we are building an academic strategy in order to come to an agreement with the local institutions. Besides, we are in constant communication with Kiron’s headquarters in Berlin and can also count on the support of European Union’s institutions and the German government who advocates to the Turkish government to grant the refugees living in Turkey the right to register and study as well.

What are Kiron's short and long-term goals in Turkey?

Picture source: Huffington Post

Picture source: Huffington Post

-We are growing our partnerships with Turkish universities and are at the moment in contact with 12 universities that are interested in partnering up with us. Once we solve the administrative issues, we are hoping to start delivering certificates to our students. We also want to be increase our offline presence by organizing events, so students can connect between themselves but with professionals as well and grow their network. We would also like to create students hubs in order for them to have a community in which they can study and support each other. And finally, in a near future we want to be present not only in Istanbul but also in Gaziantep and other cities in Turkey.

Thank you Phil, we like to ask our interviewees to end the interview with their favorite quote.

“The problem with the world is that the intelligent people are full of doubt, while the stupid people are full of confidence.” Charles Bukowski

DSC03011.JPG

Check out Kiron Open Higher Education website or contact Kiron's team if you’d like to learn more about the project’s initiatives in Turkey.

Update: since our interview, Kiron is pursuing its efforts to provide access to education to refugees and has launched a certificate program in Turkey. 

 Phil Dexter, Kiron, Online Mülteci Platform

Mültecilerle ilgili medyaya yansıyan endişe ve umutsuzluk haberlerine öyle alışmışız ki, çoğu mültecinin bu trajik duruma maruz kalmadan önce hepimiz gibi iş güç ve hobi sahibi insanlar olduğunu unutuyoruz. Öte yandan, mülteci kriziyle ilgili haber yapan yayın organlarının üzerinde durması gereken bir konu daha var: genç neslin eğitim erişimi. Dünya çapında mültecilerin yalnızda yüzde ikisi ülkesini terk ettikten sonra eğitimlerine devam edebiliyor. Bundan bir yıl önce, o dönem hala öğrenci olan Markus Kressler İstanbul’da Suriyeli mültecilerle bir toplantıya katılıyor ve mültecilerin plarform kayıtlarında yaşadığı sorunları öğreniyor. Teknoloji girişimcisi Vincent Zimmer’le birlikte Kiron Üniversitesi’ni kuran Klesser, mültecilere internet üzerinden dünyanın her yerinden erişebilecekleri bir eğitim platformu sunmayı amaçlıyor. Böylece Kressler ve Zimmer son derece başarılı kitle fonu kampanyaları ve Harvard, MIT ve Google gibi önde gelen üniversite ve kurumların desteğiyle Ekim 2015’te Kiron kuruyor. Platform'ya kabul edilen öğrenciler genel derslerin yanı sıra dört farklı alandan dersler seçebiliyor. İnternet üzerinden müfredatı tamamladıklarında ise partner platformlara başvurabiliyor ve Avrupa Yüksek Öğretim Kalite Standartları’nın onayladığı sertifikalara hak kazanıyor. Bu sayede öğrenciler istihdam alanında daha rekabetçi hale gelebiliyor. Platformnun Berlin’deki genel merkez dışında Amsterdam, Amman, Brüksel ve Paris gibi şehirlerde şubeleri bulunuyor. Kiron’un İstanbul şubesinden sorumlu Phil Dexter’la bir araya gelme fırsatım oldu. Kendisiyle platformnun Türkiye’deki girişimleri, gelecek planları ve yaşadıkları zorluklar hakkında konuştuk.

Merhabalar Phil. Kendini tanıtır mısın bize?

- Aslen İsviçreliyim, son üç yıldır Türkiye’de yaşıyorum. Bilişim sektöründe proje müdürü olarak çalıştığım dönemde Kiron’un kurucuları projenin Türkiye ayağı için benimle temasa geçti. Kiron’a 2015’te önce gönüllü olarak katıldım, Ocak’tan itibaren ise tam zamanlı olarak çalışıyorum.

Bu projeden önce mültecilere yönelik başka projelere katılmış mıydın?

-Dürüst olmak gerekirse hayır.

Neden Kiron katılmak istedin?

- Çoğunlukla mültecilere dair algımız sokakta dilenen insanlardan ibaret ve sanki bu insanların durumu evvelden beri öyleymiş gibi düşünüyoruz. Ama benim tanıdığım insanların çoğu çok iyi eğitimli ama kendi alanlarında iş bulmaları engelleniyor. Gençlerinse çoğunun eli kolu bağlı ve eğitimlerine devam edemiyor. Kiron’daki çalışmalarım ilerledikçe şunun farkına vardım: Burada mülteci olarak eğitim almak şans oyunu oynamak gibi bir şey. (Bitmek bilmeyen idari süreçler nedeniyle dünya çapında mültecilerin yaklaşık yüzde ikisi üniversiteye kayıt yaptırabiliyor.) Türkiye’ye gelen mültecilerin temel ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik birçok girişim olduğunu görüyorum, ki bu gerçekten çok harika, ancak bu girişimlerin birçoğu dil dersleri dışında eğitim programı sunmuyor. Bu açıdan Kiron’un izlediği yöntemden çok etkilendim ve programa dahil olmak istedim.

Kiron’un temel amacı nedir?

-Kiron’un hedefi bir nevi köprü rolüyle mültecilerin dil engeli ya da idari süreçler nedeniyle eğitimlerine uzun süre ara vermelerinin önüne geçmek ve onlara aynı zamanda eğitim sağlamak. Örneğin Türkiye’ye gelen mültecilerin bazıları mükemmel derecede İngilizce bilmesine rağmen Türkçe bilmiyorlar ve burs edinseler bile önlerine engel çıkıyor ve eğitim alamıyorlar. Dünyanın herhangi bir yerinde eğitime devam etme imkanıyla mültecilere bir amaç edinme şansı vererek gelecekte karşılarına çıkacak fırsatları artırdığımızı düşünüyorum...

Kiron kaç kişi çalışıyor?

-Dünya çapında projeye dahil olan kişi sayısı dört yüz. İstanbul’da STK statümüz yok, henüz projenin değerlendirme aşamasındayız. Dördümüz tam zamanlı çalışan altı kişilik bir ekibiz burada.

Kiron hangi disiplinlerde eğitim sunuyor?

-Dört temel çalışma alanı mevcut: İşletme ve Ekonomi, Mühendislik, Bilgisayar Bilimi ve Sosyal Bilimler. Bu alanlardan herhangi birine kayıt yaptırmadan önce öğrenciler genel eğitim ve dil dersleri de seçebiliyor.

Kurumunuzun karşılaştığı en büyük zorluklar nelerdir?

-İlginç gelebilir ama fon bulma konusunda çok sıkıntı yaşamıyoruz çünkü Google’dan destek alıyoruz. Projeyi Türkiye’de başlattığımızdan beri birçok idari engelle karşılaştık. Mevcut yasalar ve YÖK şu anda internet üzerinden verilen üniversite derslerini kredi olarak saymıyor. Bu şimdiye dek epey sorun yarattı ama bir yandan yerel kurumlarla anlaşmaya varmak için akademik bir strateji geliştiriyoruz. Aynı zamanda Kiron’un Berlin’deki genel merkeziyle sürekli temas halinde olduğumuz için, Türkiye’de yaşayan mültecilere eğitim kurumlarına kayıt yaptırıp eğitim alma hakkı tanıması için Türk hükümetine tavsiyede bulunması konusunda AB kurumları ve Alman hükümetinden destek alıyoruz.

Kiron Türkiye’deki kısa ve uzun dönem hedefleri nelerdir?

- Türkiye’deki üniversitelerle ortaklıklarımızı artırıyoruz. Halihazırda on iki üniversite bizimle ortaklık kurma yönünde istekli. İdari sorunları aştığımızda öğrencilerimize sertifika sunabilmeyi umuyoruz. Sanal ortam dışında da varlığımızı artırmak adına etkinlikler düzenleyerek öğrencilerin hem kendi aralarında hem profesyonellerle kaynaşmasını hem de networklerini geliştirmesini amaçlıyoruz. Aynı zamanda öğrencilerin birlikte çalışıp birbirlerine destek olabilecekleri öğrenci merkezleri kurmak istiyoruz. Son olarak yakın gelecekte İstanbul’un yanı sıra Gaziantep ve ülkedeki diğer şehirlerde de yer alma planımız var.

Teşekkür ederiz Phil. Röportaj yaptığımız kişilerden röportajı en sevdikleri alıntıyla bitirmelerini rica ediyoruz.

“Dünyanın sorunu şu; zeki insanlar şüpheyle doluyken aptal insanlar özgüven dolu.” Charles Bukowski

Proje hakkında daha fazla bilgi almak istiyorsanız Kiron ziyaret edin.

 

 

TASTY FOOD anyone? MEET DERYA OZYUVALI FROM FOODIEBACKPACKER (Turkish version below)

Derya Ozyuvali, founder of FoodieBackpacker.

Derya Ozyuvali, founder of FoodieBackpacker.

“When I told 5 years old, my mother always told me that happiness was the key to life. When I went to school, they asked what I wanted to be when I grew up. I wrote down ‘happy’. They told me I didn’t understand the assignment, and I told them they didn’t understand life.” This John Lennon quote explains perfectly why doing what makes you not only brings you happiness but success as well.  After working in the tourism and event management industries and being a nightclub owner, Derya Ozyuvali quit this fast-paced life to take some time off to find out what really made him happy. Two years ago, he launched FoodieBackpacker and has since, travelled to about 30 countries where he cooks for people while enjoying his passion for travelling and discovering all types of food. I had the chance to sit down with Derya who candidly talked about his inspiring journey as a traveller cook and successful entrepreneur for Unique Stories.

-Hi Derya, how was your life before launching FoodieBackpacker?

Before FoodieBackpacker, I was in the tourism business. The company I was working for organized special tours for students during school breaks. As the face of the company, I was in constant communication with the ambassadors of each school and we were dealing at times with up to 4-5000 people. When I moved to the event management business, things were pretty hectic too. I also had my own nightclub in Nisantasi, and it was a very demanding life that required me to be extra social. After many years being involved in business ventures in which I was always in the middle of everything, I got really tired and sold my nightclub. I invested in a farm in Bursa where I spent two years and really enjoyed some quiet time.

-How did you come up with the idea of FoddieBackpacker?

Fish Market in Kadiköy.

Fish Market in Kadiköy.

While I was in that transition period, I was asking myself what to do next. All I knew what that I wanted to combine my passion for travelling, cooking and eating. At first, I thought about opening a restaurant that would not open every day with only five tables and a changing daily menu. Therefore, I took cooking classes in order to be registered, and I realized that I wanted to experience my passion for cooking a little bit differently.

-How did your passion for cooking started?

I always liked cooking. When I was 15-16, my parents would go to our summerhouse for two months and because I did not want to spend my pocket money on pizza every day, I would go to the market and cooked things. As a young adult, I was also organizing weekly dinners with my friends. I can never get tired of cooking because I have so much fun doing it.

-How were your first steps as a travelling cook?

I registered my company in Belgrade and decided to host my first dinner there. And saying that I cooked in extreme conditions for my opening night is an understatement! I was supposed to cook in the garden of a jazz club but once I got there, I realized that what they had set up for me would not work. Luckily, there was a hostel above the club, so I ended up cooking for two days and 17 hours with a portable stove and oven! On top of that, the dinner was initially scheduled for 40-50 people, yet 100 people registered. Although I had legitimate reasons to cancel the event I did not want to do it because it would have damaged my reputation. At the end, everything turned out great; 90 people showed up and were so enthusiastic that I organized a second dinner!

-When did you realize that FoodieBackPacker was going to be successful?

After the dinner in Belgrade, I decided to organize one in Moscow. I teamed up with a local cook and again, people really enjoyed it. Then, I decided to organize a tour Belgrade-Prague and Budapest. It was also a success, but because Eastern European countries are used to the Turkish culture whereas it is through its food or the Turkish TV series, I wasn’t convinced yet. The real test for me was when I planned a food tour in five cities across Spain and Portugal. It was to me a great way to assess the potential of my concept since both Spain and Portugal have strong culinary identities. Before I took off, all my dinners were fully booked! After that, I knew that I had a right format and should carry on.

-How do you promote your dinners?

DSC03517.JPG

I usually post on Facebook three weeks in advance, but it varies from places to places and sometimes from cities to cities. For instance, if I am planning a dinner in Hamburg or Munich, promoting three weeks ahead is good because people have more settle lives there. But if I organize a dinner in Berlin because it is full of students and freelancers, so they are more laid-back and likely to make plans on a short notice. On the contrary, when I organize a dinner in Switzerland, I need to make announcements at least six weeks ahead…who makes plans six weeks ahead these days?!

-What’s the first thing you do when you arrive in a city?

I liketo take long walks and venture in the narrow streets to find hidden gems but my priority is to look for a place to eat. I usually do my research prior my trip on Trip Advisor or Foursquare. And I ask locals of course. And when I am not too busy I go to the main touristic places and visit like a regular tourist. Usually, I stay with the people who are hosting me for one or two nights, which is a great way to create new friendships and connections.

-Could you describe a FoodieBackpacker dinner?

A regular meal has usually six dishes (two of them are fixed) and the rest of the menu is based on what’s fresh in the market. I also ask the guests preliminary questions about allergies and what type of menu they’d like (seafood, meat, vegetarian etc) and I go from there and try to surprise them.

-Is there a typical crowd attending your events?

The people who are following me the most are usually between 25 and 34 and young workers are usually attending my dinners. Also, I like to keep my dinners limited to 6 to 10 people, so the guests really get to interact with each other.

-When you host dinners in Istanbul, do you cook traditional dishes or do you twist things a little and try to reinvent recipes?

When I am hosting dinners in Istanbul, I fusion Turkish cuisine with some others but I also like to make some switches. For example, the two significant dishes of Turkey, stuffed mussels and stuffed grape leaves, I prepare chard leaves stuffed with mussel pilaf.

-What’s your favorite thing to cook?

I can cook or eat anything with shrimps or crabs.

-What is the best thing about your job?

I get to meet and connecting people.  My dinners are great occasions to connect groups of people who usually don’t get to have decent chat when they are in a bar or a club. In that setting, you have to talk with everyone, people get to know each other on a deeper lever due to the cozy atmosphere.

-If you had to pick one memory since you've started FoodieBackpacker, which one would it be?

I once cooked for a big family gathering in the Netherlands. The grandmother of the family had recently lost her husband. Because her children did not want her to mourn her husband in the apartment they shared for so many years, they bought her a house. On the day of the dinner, the whole family took a day trip to a forest where the two spouses used to meet while I was cooking. Being part of such a touching and intimate moment was such an emotional moment for me. After that, they invited me again for a dinner with friends and we are now good friends.

-Do you have a dream place where you have cooked or would like to?

Yes I have. When I went to in Slovenia and saw Metelkova, this unique place in Ljubljana full of graffiti and other forms of art, I told myself “I have to cook here!”

-What advice would you give to people who would like to make a living out of their passion?

A lot of people say how life sucks and they are stuck in that mentality. When I started my business, I was not thinking money but was fully dedicated to what I loved doing. And I really believe that when you are good at something, money will find you. Four months after I started FoodieBackpacker, I was already making a living with it. Now, I have over 30 thousands followers on Facebook, sponsors, partnerships with hotels and brands and I am working with a mobile app in Thailand called Hungry Hub.

-What’s next for you?

For my next tour, I am planning on going to South America in Chile, Peru, Argentina and Brazil. So far, promotion has been quite successful and I should head there sometime in October. In the meantime, I will be travelling in Europe and try to save up some money.

-One last question, what’s your favorite quote?

“I eat, I cook, I travel." It is FoodieBackpacker’s motto and it summarizes me quite well.

 

 

Thank you so much Derya for such a great time in your company! Don’t hesitate to follow FoodieBackpacker’s adventures on Facebook, Instagram and on its website!

 

 

 

Derya Ozyuvali Foodie Backpacker Röportajı

“Beş yaşımdayken annem hayatta en önemli şeyin mutluluk olduğunu söylerdi hep. Okula başladığımda büyüyünce ne olmak istediğimi sordular. “Mutlu” yazdım.  Ödevi anlamadığımı söylediklerinde siz hayatını anlamamışsınız dedim.” John Lennon’dan bu alıntı size hem mutluluk hem de başarı getirecek işle uğraşmanın ne demek olduğunu mükemmel biçimde ifade ediyor. Turizm ve etkinlik yönetimi sektörlerinde, gece kulübü sahibi olarak çalıştıktan sonra Derya Özyuvalı koşturmaca dolu hayatını bırakarak hayatta onu gerçekten neyin mutlu ettiğini bulmak için ara verir. İki yıl önce FoodieBackpacker’ı kuran Derya otuz civarı ülkeye seyahat ederek, hem insanlara yemek pişiriyor, hem seyahat tutkusunu tatmin ediyor, hem de pek çok farklı yiyeceği keşfediyor. Unique Stories için, gezgin bir aşçı ve başarılı bir girişimci olanDerya’yla ilham verici yolculuğunu içtenlikle paylaştığı bir röportaj yapma imkanım oldu.

-Merhaba Derya, FoodieBackpacker’ı başlatmadan önceki hayatından bahsedebilir misin?

FoodieBackpacker’dan önce turizm sektöründe çalışıyordum. Çalıştığım şirket okul tatillerinde öğrenciler için özel turlar düzenliyordur. Şirketin yüzü olarak her okulun elçisiyle sürekli temas halindeydim. Kimi zaman dört, beş bin kadar kişiyle çalıştığımız oluyordu. Etkinlik yönetimine yöneldiğimde de epey hareketli bir iş hayatım oldu. Aynı zamanda Nişantaşı’nda kendi gece kulübüm vardı. Çok fazla sosyal olmamı gerektiren epey yorucu bir hayatım vardı. Uzun yıllar boyunca her şeyin tam ortasında olduğum iş teşebbüslerinde yer aldıktan sonra epey yoruldum ve gece kulübümü sattım. Bursa’da bir çiftliğe yatırım yaptım. Orada iki yıl kaldım ve güzelce dinlenmiş oldum.

-FoddieBackpacker gibi bir girişimi başlatma fikri nereden geldi aklınıza?

Bahsettiğim geçiş dönemindeyken sonraki adımım ne olacak diye soruyordum kendime. Seyahat, yemek pişirme ve yeme tutkularımı bir araya getirmek istediğimi biliyordum. Önce her gün açık olmayan, yalnızca beş masalı ve her gün değişik menü sunan bir restoran açmayı düşündüm. Lisans almak için yemek pişirme dersleri aldım. Sonrasında yemek pişirme tutkumu biraz daha farklı deneyimlemek istediğimin farkına vardım.

-Yemek pişirme tutkun nasıl başladı?

Hep sevmişimdir yemek yapmayı. On beş, on altı yaşlarındayken annemle babam iki ay yazlık evimize giderdi. Ben de harçlığımı her gün pizzaya yatırmak istemediğimden, markete gidip bir şeyler alır, gelip evde pişirirdim. İleriki yaşlarımda arkadaşlarıma her hafta akşam yemeği düzenlerdim. Yemek pişirirken öyle çok eğleniyorum ki sıkılmam mümkün değil.

-Gezgin bir aşçı olarak ilk neler yaptın?

Şirketimi Belgrad’da tescil ettirdikten sonra orada ilk akşam yemeğimi düzenlemeye karar verdim. Açılış gecemde olağanüstü zor şartlarda yemek pişirdim desem az bile demiş olurum. Bir caz kulübünün bahçesinde yemek yapacaktım. Bahçeye vardığımda benim için hazırladıkları tertibatın uygun olmadığını gördüm. Neyse ki kulübün üst katında bir hostel vardı da iki gün on yedi saat boyunca seyyar ocak ve fırınla yemek yapmak durumunda kaldım! Bu da yetmezmiş gibi, normalde yemek kırk elli kişi için planlanmasına rağmen yüz kişi kayıt yaptırdı. Etkinliği iptal etmek için haklı gerekçelerim olsa da itibarımı zedeler endişesiyle iptal etmedim. Her şey çok harika oldu, doksan kişi geldi. Öyle heyecanlıydılar ki ikinci bir yemek dahi düzenledim!

-FoodieBackPacker’ın başarılı olacağını ne zaman anladın?

Belgrad’daki yemek ertesinde Moskova’da da bir etkinlik düzenlemeye karar verdim. Yine yerli bir aşçıyla işbirliği yaptım ve yine insanların hoşuna gitti. Sonrasında Belgrad, Prag ve Budapeşte turu düzenlemeye karar verdim. Bu da başarılı oldu zira Doğu Avrupa ülkeleri Türk kültürüne alışkınlar ama yemekler sayesinde mi yoksa diziler sayesinde mi emin değildim. Asıl sınavımı İspanya ve Portekiz’de beş farklı şehirde yemek turu düzenlerken verdim. Konseptimin potansiyelini ölçmek için çok iyi bir fırsattı zira hem İspanya, hem Portekiz mutfak kültürü çok zengin ülkeler. Daha tur başlamadan önce tüm yemeklerimin rezervasyonu dolmuştu! Böylece doğru formatı tutturduğumu anladım ve böyle devam etmeliyim dedim.

-Yemek organizasyonlarını nasıl duyuruyorsun?

Genellikle Facebook üzerinden üç hafta öncesinde duyuruyorum ama mekana göre ya da şehre göre değişebiliyor. Örneğin Hamburg ya da Münih’te bir yemek düzenliyorsam üç hafta önce duyuru yapmak iyi oluyor zira bu kentlerde insanların hayatı daha rayına oturmuş durumda. Ama çok sayıda öğrenci ve serbest çalışanın yaşadığı Berlin gibi bir şehirde insanlar daha rahat ve son anda plan yapma eğilimi gösteriyorlar. Öte yandan İsviçre’de yemek düzenlediğimde ise en az altı hafta önce duyuru yapmam gerekiyor. Altı hafta öncesinden plan yapan kim kaldı bugün?

-Yeni bir şehre gittiğinde ilk yaptığın şey ne oluyor?

Uzun yürüyüşleri, dar sokaklarda saklı cevherleri keşfetmeyi seviyorum ama önceliğim yemek yiyecek yer bulmak. Genelde seyahat etmeden önce Trip Advisor ya da Foursquare üzerinde araştırma yapıyorum. Yerel halka da soruyorum tabi. Çok meşgul olmadığım zamanlarda normal bir turist gibi turistik mekanları geziyorum. Genelde bir iki geceliğine beni ağırlayabilecek insanların evinde kalıyorum. Yeni dostluklar ve bağlantılar kurmak için harika bir fırsat oluyor.

-Bir FoodieBackpacker etkinliğini tarif edebilir misin?

Normal bir yemekte ikisi sabit altı farklı tabak yiyecek oluyor, menünün geri kalanı ise çarşıda taze ne varsa ona göre şekilleniyor. Misafirlere herhangi bir yiyeceğe alerjileri var mı, ne tür bir menü isterler (deniz mahsulleri, et, vejetaryen etc.) diye de soruyorum. Bu bilgileri aldıktan sonra onları şaşırtmaya çalışıyorum.

-Yemeklerinize katılan tipik bir grup var mı?

Beni en çok takip edenler genelde yirmi beş otuz dört yaş arası insanlar, yemeklerime katılanlar da genelde genç çalışanlardan oluşuyor. Yemeklerimi genellikle altı ila on kişiyle sınırlı tutuyorum ki misafirler birbirleriyle yakın temas kurabilsinler.

-İstanbul’da yemek pişirirken geleneksel yemekleri mi tercih ediyorsun yoksa değişiklik yapıp kimi tarifleri yeniden yarattığın oluyor mu?

İstanbul’da akşam yemeği düzenlediğim zaman Türk mutfağını başka mutfaklarla birleştiriyorum ama farklı öğeleri değiştirmeyi seviyorum. Örneğin Türk mutfağında iki önemli yiyeceği, midye dolma ve yaprak sarmasını düşünelim. Pazı yaprağının içine midye dolma pilavı koyuyorum.

-En çok neyi pişirmeyi seviyorsun?

Karides ve yengecin olduğu her şeyi pişirebilir ve yiyebilirim.

-İşinin en güzel yanı nedir?

Yeni insanlar tanıyıp onlarla bağ kurabiliyorum. Düzenlediğim yemekler genelde bar veya kulüp ortamında doğru düzgün sohbet imkanı olmayan insanları bir araya getirmek için çok iyi fırsat sunuyor. Böyle bir ortamda herkesle konuşmak durumunda oluyorsun, sıcak bir ortam olduğu için insanlar birbirlerini daha iyi tanıma şansı elde ediyorlar.

-En güzel anın hangisi?

Bir keresinde Hollanda’da büyük bir aile toplantısı için yemek pişirdim. Büyükanne yakın zamanda eşini kaybetmişti. Çocukları da eşiyle uzun yıllar boyunca paylaştığı evde yas tutmasın diye ona yeni bir ev almışlar. Yemeğin olduğu gün tüm aile büyükanne ile büyükbabanın buluştuğu ormana bir gezi düzenlediler. Bu denli dokunaklı ve özel bir anı paylaşmak beni çok duygulandırdı. Sonrasında arkadaşlarıyla birlikte başka bir yemeğe çağırdılar beni. İyi arkadaş olduk.

-Yemek pişirdiğin ya da pişirmek istediğin rüya gibi bir yer var mı?

Evet var. Slovenya’da Ljubljana’da grafiti ve başka sanat formlarına rastladığım eşsiz mekanı gördüğümde “Burada yemek pişirmeliyim!” dedim.

-Tutkularını geçim sağlayacak şekilde yaşamak isteyen insanlara ne gibi tavsiyede bulunmak istersin?

Pek çok kişi hayatın ne kadar berbat olduğunu söyleyip bu zihniyete saplanmış durumdalar. Ben bu işe başladığımda kazanacağım parayı düşünmüyordum, yapmayı sevdiğim işe tamamen kendimi adamıştım. Herhangi bir işte iyi olduğunuz zaman paranın sizi gelip bulacağına kesinlikle inanıyorum. FoodieBackpacker’ı başlattıktan dört ay sonra para kazanmaya başlamıştım bile. Şimdi Facebook’ta 30.000’den fazla takipçim var. Sponsorlarım, otel ve markalarla işbirliklerim var ve kendi mobil uygulamamı başlatmam yönünde teklifler bile alıyorum.

-Bir sonraki planın ne?

Bir sonraki turumu Güney Amerika’ya, Şili, Peru, Arjantin ve Brezilya’ya düzenleyeceğim. Şimdiye kadar promosyon çalışmalarımız başarılı oldu diyebilirim. Muhtemelen Ekim ayında gideceğim. Aynı zamanda Avrupa’da seyahat edip biraz para biriktirmeye çalışacağım.

-Son bir sorum olacak. En sevdiğin alıntı nedir?

“Yiyorum, yemek pişiriyorum, seyahat ediyorum” FoodieBackpacker’in mottosu olan bu ifade benim hayatımı iyi özetliyor.

FoodieBackpacker’ın maceralarını Facebook ve Instagram hesaplarından ve internet sitesinden takip edebilirsiniz! 

 

 

 

 

Spoken Word Istanbul: Using Words to Connect People and Building Communities(TURKISH TRANSLATION)

I believe that words have the power to rebuild what’s been destroyed, create what doesn’t exist yet and build healthy and sustainable societies. And while there is still a long way to go, there is at the heart of Istanbul, a community where filters and artifices are left at the door. At Spoken Word Istanbul, writers, poets, singers and any other type of performers use their words to create a true connection between each other. Every Tuesday, a different crowd of curious souls, regular and first-time performers gathers and rapidly fills the seats of Taksim’s Arsen Lüpen. And every time I attend Spoken Word, I witness people crippled with anxiety coming on stage and overcoming their stage fright and deliver mesmerizing performances. If Spoken Word Istanbul is becoming one of the most sought-after cultural events in the “I” city, it is greatly because of the tremendous effort of its host and founder, Merve Pehlivan. Four years ago, she decided to create an environment to allow locals, expats or passing souls would come together for a night and express themselves. I had the chance to attend SWI as a member of the audience but also as a performer, and one of the things that always amazed me is Merve’s ability to switch hats with great ease from being vulnerable on stage to being a reassuring presence for whoever wants to perform. I first interviewed Merve at her alma mater in Boğaziçi University, and she gracefully accepted to sit again for a chat this week to speak about her aspirations, dreams and Spoken Word’s exciting upcoming projects.

Sözcüklerin yıkıp gideni yeniden inşa etme, henüz var olmayanı yaratma ve sağlıklı ve yaşayan toplumlar oluşturma gücü olduğuna inanıyorum. Daha kat edilecek yol çok olsa da, bugün İstanbul’un kalbinde filtreleri ve kurnaz hileleri kapı dışı bırakan bir topluluk var. Spoken Word İstanbul’da yazarlar, şairler, müzisyenler ve diğer performansçılar sözcüklerini ifade ederek birbirleri arasında gerçek bir bağ yaratıyor. Her Salı akşamı yepyeni bir meraklılar kitlesi, müdavimler ve ilk defa sahneye çıkacak olanlar Taksim’deki Arsen Lüpen’de hızla yerini alıp mekanı dolduruyor. Spoken Word’e her katıldığımda kalabalık önüne çıkma endişesiyle neredeyse iki büklüm olan insanların sahne korkularını yenip büyüleyici bir performans sahnelediğine tanık oluyorum. Eğer Spoken Word İstanbul “Ben” şehrinin en aranan kültürel etkinliği haline geliyorsa bunu etkinliğin kurucusu ve sunucusu Merve Pehlivan’ın olağanüstü gayretine borçlu. Merve dört yıl önce İstanbul’un yerlileri, yabancıları ve misafirlerinin bir araya gelip kendilerini ifade ettikleri bir ortam yaratmaya karar vermiş. Benim de SWİ’ye hem dinleyici hem de performansçı olarak katılma şansım oldu. SWİ gecelerine dair bende daima hayranlık uyandıran şeylerden biri Merve’nin sahnede hem tüm kırılganlığıyla var oluşu, hem de oraya çıkmak isteyen herkese güven aşılıyor olması. Merve’yle ilk röportajımızı mezun olduğu Boğaziçi Üniversitesi’nde gerçekleştirdik. Bu hafta yine bizi kırmayarak umutları, hayalleri ve Spoken Word’ün heyecan verici yeni projelerini anlatmak üzere bizimle sohbet etti.

-Hi Merve, why have you chosen Boğaziçi University campus for our interview?

Apart from the fact that it is my alma mater, I believe that its environment had a huge impact on the person I’ve become. Boğaziçi University has the reputation of not only drawing the best students in the country, but it is also traditionally known as the “fortress of liberties and freedom”. It was here that I was introduced to a great variety of lifestyles, ideologies and backgrounds and a deep-rooted culture of respect for diversity. I felt cherished and I could be myself in this campus at a time when a girl with a headscarf (I was one) was barely welcome and respected in public space. At Boğaziçi we learned to think beyond the confines of our truths; truths which we’d thought belonged to us. In fact, we learned that we could define everything from scratch. A few years ago I met with a dear professor of mine, Ms. Kim Fortuny and she said to me: “Boğaziçi is a part of your history but you are a part of its history as well.” For a lot of truly inspiring  people I met here, I like to think this is true.

-Merhabalar Merve. Röportaj mekanımız için neden Boğaziçi Üniversitesi’ni seçtin?

Mezun olduğum okul olmasının yanı sıra, bu ortamın beni ben yapan en büyük etkenlerden biri olduğuna inanıyorum. Boğaziçi Üniversitesi yalnızca ülke çapındaki en iyi öğrencileri cezbetmesiyle değil “özgürlüklerin kalesi” olmasıyla da bilinir. Burada son derece farklı yaşam tarzı, ideoloji ve geçmişe sahip insanlarla ve çeşitliliğe duyulan köklü bir saygıyla tanıştım. Bu kampüste bana değer verildiğini hissediyordum ve başörtülü bir kızın (o vakit başörtülüydüm) kamusal alanda pek az kabul gördüğü ve saygı duyulduğu bir zamanda kendim olabiliyordum. Boğaziçi’nde kendi doğrularımızla bize ait olduğunu zannettiğimiz doğrularımızla çizdiğimiz sınırların ötesinde düşünmeyi öğrendik. Esasen her şeyi baştan tanımlayabileceğimizi de. Birkaç yıl önce eski hocam Kim Fortuny’yle buluştum. Bana şöyle dedi: “Boğaziçi sizin kişisel tarihinizin bir parçası ama siz de Boğaziçi’nin tarihinin birer parçasısınız.”  Burada tanıştığım gerçekten ilham verici birçok kişiyi düşündüğümde hocamın sözlerine hak verdiğimi düşünüyorum.

-Could you tell us more about yourself?

I come from a traditional, conservative background and I was an observant Muslim until a few years ago. Then I chose to be someone completely different. I am a writer, translator and interpreter currently based in Istanbul. I am obsessed with Rome, Paris is closest to what I call home after Boğaziçi and Istanbul is a sometimes difficult lover I am curious to know more about. Fitzgerald’s writing makes me cry with envy, I wish I could go back to the time when Vermeer was alive or when Caravaggio was caught up in nasty brawls in the streets of Rome.

-Biraz kendinden bahsedebilir misin?

Geleneksel, muhafazakar bir kökenden geliyorum, birkaç yıl öncesine dek dindar bir Müslümandım. Sonrasında bambaşka biri olmaya karar verdim. Yazar ve çevirmenim, şu anda İstanbul’da yaşıyorum. Roma’ya gönlümü fena kaptırdım, Boğaziçi’nden sonra evim diyebildiğim ilk yer Paris ve İstanbul da daha fazla tanımaya merak sardığım biraz zor bir sevgili benim için. Fitzgerald’ın eserlerini okurken kıskançlıktan ağlayasım geliyor, Vermeer’in yaşadığı döneme ya da belalı Caravaggio’nun Roma sokaklarında kavgaya tutuştuğu günlere zaman yolculuğu yapsam ne güzel olurdu diye iç geçiriyorum.

 

-Did you have a clear direction when you started Spoken Word four years ago? If so, what were your inspirations?

SWI is inspired by and is sister to Spoken Word Paris, founded by a dear friend David Barnes. I was a part of the Anglophone literary scene in Paris six years ago and wanted to start a sister community here in Istanbul. At first, I was in search of English-speaking writers and kindred spirits in Istanbul, and I didn't know how to reach out to the expat community. Over the years, Spoken Word has hosted scores of gifted writers, both residents of Istanbul and travelers, and sustained a community that cherishes, honors and inspires spoken word. I also wanted to introduce and spread the concept of “spoken word performance” to Istanbul. SWI is a community first of its kind.

-Dört yıl önce Spoken Word’ü kurarken aklında net bir yönelim var mıydı? Eğer öyleydiyse sana ilham kaynağı olan şeyler neydi?

SWİ arkadaşım David Barnes’ın kurduğu Spoken Word Paris’ten aldığı ilhamla ona bir nevi kardeş olarak doğdu. Altı yıl önce Paris’teki anglofon edebiyat camiasının içindeydim, İstanbul’a döndüğümde burada da benzer bir topluluk kurmayı düşündüm. Önce İngilizce yazan yazarlara ulaşmaya çalıştım ama İstanbul’da yaşayan yabancılara nasıl ulaşacağımı pek bilmiyordum. Yıllar geçtikte Spoken Word sahnesi İstanbul’da yaşayan ya da yalnızca ziyaret eden onlarca yetenekli yazarı ağırladı ve sözlü ifadeye değer veren, saygı gösteren ve ilham olan bir camia olageldi. İstanbul’a “spoken word” yani sözlü ifade performansı kavramını taşımayı düşündüm. SWİ benzeri olmayan bir kitle.

-How does a regular SW session usually go down? 

The sign-up starts at about eight o'clock. I usually try to mix up the order of genres on the list. After a brief introduction, I remind the audience that we're not "sexist, racist or homophobic". Right after that reminder, I invite the first performer of the night. Spoken Word comes alive and is kept alive by its performers, therefore it entirely depends on the vibe they bring along. 

Check out Rowan’s performance about his love-hate relationship with Istanbul here:

https://www.youtube.com/watch?v=iviow1e3YHk

-Normal bir SW gecesi nasıl geçiyor? 

Saat sekiz civarı isimleri yazmaya başlıyoruz. Genelde listedeki ifade türlerinin sırasını değiştirmeye çalışıyorum (şiir, şarkı vb.) Kısa bir girizgahtan sonra mevcut kitleye “cinsiyetçi, ırkçı ya da eşcinsel karşıtı” olmadığımızı hatırlatıyorum. Bu hatırlatmadan sonra gecenin ilk performansçısını sahneye davet ediyorum. Spoken Word performansçıları sayesinde hayat buluyor ve bu nedenle onların beraberinde getirdikleri hava gecenin tonunu belirleyebiliyor.

Rowan’ın İstanbul’la nasıl aşk ve nefret ilişkisi içinde olduğunu anlattığı performansı için bakınız:

https://www.youtube.com/watch?v=iviow1e3YHk

-As a host, what’s your primary concern?

I don’t have stage fright, but I still get nervous when I am on stage. Because I am aware that speaking in front of a room full of people might be nerve-wracking, my primary concern is that people feel safe out there. The best thing about SW is that whatever you feel like sharing there is an audience for you. You don’t need to be a star, it’s ok to stutter, forget the lines or do less than you expect from yourself. The atmosphere is warm; people come here not to judge but to support each other.

-Sunucu olarak en temel önceliğin nedir?

Sahne heyecanı pek yaşamam ama sahnedeyken hala gergin olabiliyorum. Koca bir oda dolusu insanın karşısında konuşmanın ne kadar endişe verici olabileceğini bildiğimden ilk önceliğim insanların kendilerini güvende hissetmelerini sağlamak. SW’nin en güzel yanı, her ne paylaşmak isterseniz isteyin sizi dinlemeye hazır bir kitle sunması. Yıldız gibi parlamanıza gerek yok, diliniz sürçebilir, söyleyeceklerinizi unutabilir ya da beklediğinizden daha düşük bir performans sergileyebilirsiniz. Sıcak bir atmosfer var SW’de, insanlar birbirlerini yargılamak için değil destek olmak için geliyorlar.

-Is the self-expression scene widespread in Istanbul, or is it mostly the same people performing? 

Ah, the question sounds like an ideal vision of Istanbul. I wish “self-expression scene” was a solid thing in town! As far as I know, Spoken Word Istanbul is still unique in its blend of poetry, prose, music, stand-up comedy, improv (the list goes on). There are improv ‘nights, concerts, comedy nights and poetry readings elsewhere but Spoken Word welcomes all of this and more. In fact, we don't even impose a strictly defined "genre", you can show up and tell us whatever you want to share with an audience. We have a core group of regulars, but I think the beautiful thing about SW is that it reinvents itself every single time.

-İstanbul’da bunun gibi insanların kendini ifade ettiği başka kitleler de var mı yoksa genelde hep aynı insanlar mı sahne alıyor?

Bu soru gerçekten ideal İstanbul hayalini yansıtıyor. “İnsanların kendilerini ifade ettiği başka kitleler” şehrimizde hakikaten kuvvetli bir varlık gösterse keşke! Bildiğim kadarıyla Spoken Word İstanbul şiir, düzyazı, müzik, stand-up şov, doğaçlama vb. birçoksözlü ifade türüne yer vermesi itibarıyla hala tek olma özelliğini koruyor. Doğaçlama tiyatro sahneleri, konserler, komedi geceleri ve şiir okumalarının yapıldığı başka yerler mevcut ama Spoken Word tüm bunları ve daha fazlasını kapsıyor. Hatta “tür” tanımını bile kesin sınırlarla çizmiyoruz, çıkıp istediğiniz şeyi paylaşabilirsiniz. Müdavimlerimiz diyebileceğimiz bir çekirdek kitlemiz var ama SW’yi güzel kılan niteliklerden biri her gece kendini yeniden yaratıyor olması.

-Is there a typical SWI crowd?

We mostly draw English-speaking expats, but we are open and encourage performances in any language. We have writers, poets, musicians, actors and anybody who is interested in taking the stage to do their thing. It hosts a diverse range of performances by professionals and amateurs alike. But mostly amateurs because Spoken Word Istanbul is a safe space for trying out new ways of expressing oneself, voicing whatever you want to let out and touch the lives of others. This is where you can grow as artist, as human because we love and value every spoken word and we are ready to listen to you. From the funny but relatable stories of first-dates-gone-weird to the more relatable words on lost love, from folktales to heart-wrenching stories of losing a friend to police violence, we are privileged to listen to an ever-growing variety of voices.

-Tipik bir SWİ kitlesi var mı?

Ağırlıklı olarak anadili İngilizce olan ya da İngilizce bilenleri kendine çeken bir oluşumuz ancak her dilde performansa açığız ve teşvik de ediyoruz. Aramızda yazarlar, şairler, müzisyenler, oyuncular ve herhangi bir şekilde kendini ifade etmek isteyenler mevcut. Hem profesyonel hem de amatörleri içine katan çok çeşitli performanslarımız oluyor. Ama daha çok amatör bir kitleyiz zira Spoken Word İstanbul kendinizi ifade etmenin yeni yollarını denediğiniz, açığa vurmak istediğiniz her ne varsa seslendirdiğiniz ve başkalarının hayatlarına dokunduğunuz güvenli bir alan. Hem sanatçı hem de insan olarak kendinizi geliştirdiğiniz bir yer burası çünkü sözle ifade ettiğiniz her şeye değer veriyoruz ve sizi dinlemeye hazırız. İlk kez çıktığı kız ya da oğlanla başına gelen tuhaf ama tahmin etmesi güç olmayan komik öykülerden kaybedilen aşklara, halk masallarından polis şiddetine kurban verdiği arkadaşı anlatan yürek yakan öykülere her geçen gün çeşitlenen sesleri dinliyor olmanın ayrıcalığını taşıyoruz.

-Turkey and Istanbul have had troubled times over the past months. Do you think that now more than ever, words can positively change the world?

Absolutely. Right after the attack in Taksim in March, we felt compelled to come to Arsen Lüpen and go ahead with our regular night because we wanted to show solidarity with the bar owners and friends who live and work in that area. Our slogan was: “In celebration of life and peaceful word, we will be at Arsen Lüpen tomorrow.” What if not words have brought about cataclysmic change in societies throughout the history? We need more of the culture of SWI precisely because yes it is possible that you can be yourself without any fear of retribution and yes you can find a safe outlet to release whatever pain might have built up in you in tough times.

-İstanbul ve genel olarak Türkiye son aylarda zor zamanlardan geçti. Sözcüklerin bugün her zamankinden daha fazla dünyayı daha iyiye götürebileceğini düşünüyor musun?

Kesinlikle. Mart ayında Taksim’deki bomba eyleminin arkasından programımızı bozmadan Arsen Lüpen’e gelip etkinliği düzenleyelim dedik çünkü hem Arsen Lüpen’deki hem de burada yaşayan, çalışan arkadaşlarımızla dayanışma içinde olmayı istedik. Sloganımız şuydu: “Hayat ve barışçıl sözü kutlamak için yarın akşam Arsen Lüpen’de olacağız.” Tarih boyunca toplumlarda sarsıcı değişimlere yol açan şey sözcükler değilse nedir? SWİ kültürüne daha fazla ihtiyacımız var çünkü evet cezalandırılma korkusu olmadan kendiniz olma imkanınız var ve yine evet zor zamanlarda içinizde biriken her ne acı varsa paylaşabileceğiniz güvenli bir ortam mevcut.

-How are you planning to grow Spoken Word’s audience in the upcoming weeks? Months?

In the future, we would love to launch a Turkish sister to the predominantly English Spoken Word Istanbul. Turkish performers are of course more than welcome and are highly encouraged to come on stage but I sometimes feel that Turkish performers who don’t speak English feel a little excluded and are shy to sign up. It is such a pity because it seems like we are missing out on really talented performers with amazing stories or work to share with us. With a  Turkish Spoken Word, we hope to extend SWI’s beautiful spirit beyond the expat community and create a venue in which language won’t be an obstacle for monolingual Turkish speakers. We are also interested in going beyond Istanbul. In two weeks, we will be organizing our first writers’ retreat in Datça from June 13th through June 19th. Writers who need some time off the sweet but tiring chaos of Istanbul are welcome to join us anytime during the week. (Please find the details on the SWI website here.)

-Önümüzdeki haftalarda ya da aylarda Spoken Word’ün kitlesini nasıl büyütmeyi düşünüyorsun?

Yakın gelecekte halihaızrda ağırlıklı olarak İngilizce konuşulan Spoken Word İstanbul’a eş Türkçe bir etkinlik düzenlemeyi arzu ederiz. Türkçe performanslara elbette son derece açığız, ki hatta özellikle teşvik ediyoruz ancak bazen İngilizce bilmeyen Türk performansçıların kendilerini hafif dışlanmış hissedip ismini yazdırmaktan kaçındığını hissediyorum. Bu gerçekten üzücü zira böyle olunca harika öyküleri veya eserleri olan birçok yeteneği kaçırmış oluyoruz. Türkçe Spoken Word’le birlikte SWİ’nin olumlu ruhunu burada yaşayan yabancıların ötesine taşıyıp başka dil bilme zorunluluğu olmadan Türkçe konuşan kitleye bir sahne kurmayı arzu ediyoruz. İstanbul’dan öteye gitme gibi bir niyetimiz de var. İki hafta sonra 13-19 Haziran arası Datça’da ilk yazarlar kampımızı düzenliyor olacağız. İstanbul’un tatlı sert kaosundan uzak kalmaya ihtiyaç duyan yazarları bu tarihler arasında herhangi bir gün aramızda görmeyi isteriz. (Ayrıntılar SWİ’nin internet sitesinde.)

-Finally, I’d like you to end this interview with your favorite quote.

“I don’t know what I think about certain subjects … until I sit down and try to write about them.” —Don DeLillo This is an experience I echo quite deeply.

-Son olarak röportajı en sevdiğin alıntıyla kapatalım.

 “Bazı konulara dair ne düşündüğümü oturup üzerine bir şeyler yazmaya çalışmadan bilmiyorum.” —Don DeLillo Bu hissi sıklıkla yaşıyorum diyebilirim.

For more information about Spoken Word, check out their Facebook page or their website at http://www.spokenwordistanbul.com. Hope to see you there!

Spoken Word hakkında daha fazla bilgi için SWİ’nin Facebook sayfasını ya da internet sitesini ziyaret edebilirsiniz: http://www.spokenwordistanbul.com. Bir SWİ akşamında görüşmek üzere!

 

Pictures: Courtesy of Mehmet Sallak, Orhan Talibov and Jennifer Migan.

 

 

Positive Vibes Anyone? Meet Melissa Clissold, Zeytin's co lead singer and Turkey's National Director of the Duke of Edinburgh International Award

I remember the first time I saw Melissa. A friend had told me about a “monthly musical gathering” called Jam Sessions Turkey, and I thought it would be a change from my Saturday night’s “Netflix and Chill” routine.  When she came on stage, she did a cover of “Hit the Road Jack,” and my jaw dropped. It felt like a solar version of Janis Joplin decided to come hang out with us for a night. After a little research, I found out that she was a kick-ass singer, the co-lead singer of a band called Zeytin but also, the National Director of the Duke of Edinburgh Award Turkiye. After agreeing to be Unique Stories’ first interviewee, we realized that we had been neighbors for almost two years… Coincidence? I don’t think so. A few days later, she was gracious to sit with me and to tell us more about herself, her work and of course, music.

-Melissa, could you introduce yourself?

I am 28, my father is English-Irish and my mother is Turkish. I moved a lot growing up due to my parents’ work. I graduated from the School of Oriental and African Studies (SOAS) with a Masters of Art in Social Anthropology and Development. 

-Melissa, bize kendini tanıtabilir misin?

Yirmi sekiz yaşındayım. Babam yarı İngiliz, yarı İrlandalı, annemse Türk. Annemle babamın işi yüzünden büyüme çağımda epey yer değiştirdim. SOAS (School of Oriental and African Studies) Üniversitesi’nde Sosyal Antropoloji ve Gelişim alanında yüksek lisans yaptım. 

-What is the Duke of Edinburgh Award and what is your role as Turkey’s National Director?

The Duke of Edinburgh’s International Award is present in 140 countries and it is designed for people between 14 and 24. In order to get the award, the participants get involved in activities including community service, physical recreation, skills development and nature exploration for a period of six to 18 months. We believe that it is important for younger people to develop such skills through non-formal ways of education. We mainly work with private schools, but we have also worked with state schools and street kids too. It is really a dream job: encouraging and helping young people to develop themselves while contributing to their community. 

-Edinburgh Dükü Ödül Programı ve senin Türkiye’nin ulusal direktörlük rolün hakkında bilgi verebilir misin?

Uluslararası Edinburgh Dükü Ödülü dünya çapında 140 ülkede veriliyor ve 14 ila 24 yaş arası insanlara hitap ediyor. Ödüle talip olan katılımcılar 18 ay boyunca topluluk hizmeti, fiziksel aktivite, beceri gelişimi ya da doğa keşfi gibi etkinliklere dahil oluyor. Gençlerin resmi olmayan eğitim yöntemleriyle bu tür becerileri edinmelerinin önemli olduğunu düşünüyoruz. Ağırlıklı olarak özel okullarla çalışıyoruz ama devlet okulları ve sokak çocuklarıyla da çalıştık. Bizimkisi aslında tam da insanların hayalindeki meslek: gençleri topluma katkı sağlarken kendilerini geliştirmesine teşvik etmek ve onlara bu konuda yardımcı olmak.

-What is the Duke of Edinburgh Award and what is your role as Turkey’s National Director?

The Duke of Edinburgh’s International Award is present in 140 countries and it is designed for people between 14 and 24. In order to get the award, the participants get involved in activities including community service, physical recreation, skills development and nature exploration for a period of six to 18 months. We believe that it is important for younger people to develop such skills through non-formal ways of education. We mainly work with private schools, but we have also worked with state schools and street kids too. It is really a dream job: encouraging and helping young people to develop themselves while contributing to their community. 

-Edinburgh Dükü Ödül Programı ve senin Türkiye’nin ulusal direktörlük rolün hakkında bilgi verebilir misin?

Uluslararası Edinburgh Dükü Ödülü dünya çapında 140 ülkede veriliyor ve 14 ila 24 yaş arası insanlara hitap ediyor. Ödüle talip olan katılımcılar 18 ay boyunca topluluk hizmeti, fiziksel aktivite, beceri gelişimi ya da doğa keşfi gibi etkinliklere dahil oluyor. Gençlerin resmi olmayan eğitim yöntemleriyle bu tür becerileri edinmelerinin önemli olduğunu düşünüyoruz. Ağırlıklı olarak özel okullarla çalışıyoruz ama devlet okulları ve sokak çocuklarıyla da çalıştık. Bizimkisi aslında tam da insanların hayalindeki meslek: gençleri topluma katkı sağlarken kendilerini geliştirmesine teşvik etmek ve onlara bu konuda yardımcı olmak.

What are some of your best memories?

I think that the Adventurous Journey is the award’s section I saw the biggest transformations in young people. They get to spend a day in nature, which often really gets them out of their comfort zone. They are walking 10 km a day and as the day advances, you can see a real change in their behavior: they are not checking their phones, the conversations become less and less because they understand that they need energy to finish their journey. They learn how to reconnect with themselves and show a great deal of resilience. In general I think that people grow when they experience things. We have a Turkish proverb saying, “One practice is better than thousands of advice.”

-Unutamadığın en özel anlar neler?

Sanırım gençlerdeki en büyük değişime ödülün Adventurous Journey (Maceralı Yolculuk) kısmında tanıklık ettim. Doğada bir gün geçiriyorlar ve böylelikle genellikle konfor alanlarının dışına çıkmış oluyorlar. Günde 10 km yürüyorlar ve günün ilerleyen saatlerinde davranışlarının nasıl gerçekten değiştiğini görüyorsunuz: Telefonlarına bakmayı bırakıyorlar, sohbetler giderek azalıyor, zira yolculuğu tamamlamak için enerjiye ihtiyaç duyduklarının bilincindeler. Kendileriyle yeniden temasa geçmeyi ve son derece dirençli olmayı öğreniyorlar. Genelde insanları deneyimlerin büyüttüğüne inanırım. Türkçede şöyle bir atasözü vardır: Bir musibet bin nasihatten iyidir.

 

-Can you tell us how music has influenced your life?

Music was always my first passion and a big part of my life. I know it sounds cliché but I’ve always been a music lover: not only as a performer but as a listener as well. My parents were very much into music: my mother was into Turkish traditional music and was an unconditional fan of Queen. My father loved different types of music from Bach to Black Sabbath. 

-Müzik hayatında ne gibi bir etki yarattı?

Müzik her daim ilk tutkum ve hayatımın çok büyük bir parçası oldu. Kulağa klişe gelecek ama müziğe hep aşıktım, yalnızca icracı değil dinleyici olarak da. Annemle babam müzikle çok haşır neşirdiler, annem geleneksel Türk müziği severdi ve aynı zamanda sadık bir Queen hayranıydı. Babamsa Bach’tan Black Sabbath’a farklı tür müzikler dinliyordu.

 

 

What were your first steps as a musician?

I was casually playing music in my teens and in uni, but I really started to be more serious about it when I moved to Spain for work. I was living on my own in a place I wasn’t familiar with. It was a bit scary, but at the same time, I loved living in a quiet place connected to nature and experiencing a new culture. I had more time to reflect on myself, which direction I wanted to give to my life and to focus more on music. In my band Soul Dimension we were playing different styles from punk to reggae. 

-Müziğe ilk adımını nasıl attın?

Ergenlik çağımda ve üniversitede öylesine müzik çalıyordum ama çalışmak üzere İspanya’ya gittiğimde daha ciddiye almaya başladım. Aşina olmadığım bir yerde kendi kendime yaşamaya başlamıştım. Biraz ürkütücüydü bu durum, ama aynı zamanda sakin bir yerde doğayla iç içe yaşamak ve yeni bir kültürü tanımak hoşuma gitti. Kendi hayatım ve hayatıma nasıl yön vereceğime dair daha fazla düşünecek ve müziğe daha çok odaklanacak vaktim vardı. Soul Dimension grubumuzda punk’tan reggae’e farklı tarzlarda müzik yapıyorduk.

Were you part of Zeytin from the start?

When I came back to Turkey, I got in touch with Yunus Kart, a childhood friend I always wanted to make music with. Shortly after, Ozan Erhan Keskin, Metin Özçakır, Alper Çakıroğlu and finally Emre Yusufi joined us and Zeytin was born. So far, we released two singles, performed mostly in Turkey but last year, we were part of the “Goulash Disko and Seasplash” in Pula, Croatia. You can listen an acoustic jam of the group featured on B!P, Karnaval Radio
here: http://karnaval.com/tv/video.php?video_id=3369&channel_id=5
 

-Başından beri Zeytin grubunda mıydın?

Türkiye’ye döndüğümde ne zamandır birlikte müzik yapmak istediğim çocukluk arkadaşım Yunus’la temasa geçtim. Kısa süre sonra Ozan Erhan Keskin, Metin Özçakır, Alper Çakıroğlu ve Emre Yusufi de aramıza katıldı ve böylece Zeytin grubu doğdu. Şimdiye dek iki single’ımız çıktı, çoğunlukla Türkiye’de sahne aldık ama geçen sene Hırvatistan’ın Pula şehrinde “Goulash Disko and Sea Splash” festivaline katıldık. Grubumuzun akustik jam’ini Karnaval Radio’dan dinleyebilirsiniz.

 

You are also the co-founder of Jam Sessions Turkey. Can you tell us more about it?

One day, we went to a jam session organized by Deniz Özeren, one of Yunus’ friends in Besiktas. Nothing was planned, but we played with different instruments and musicians for over three hours. It was a true magical moment, and it became a regular thing. In March 2015, Deniz, Yunus and I started the Jam Sessions Turkey. So far, it’s been going quite well and once a month, musicians share a stage for one evening and enjoy making music together in a friendly environment. In the future, we would like to spread the jam love and promote different types of jam sessions in Istanbul to create a big musicians’ community. 

-Jam Sessions Turkey’i ortaklaşa kurdun. Biraz bahsedebilir misin?

Bir gün Yunus’un arkadaşlarından birinin Beşiktaş’ta düzenlediği bir doğaçlama müzik etkinliğine (jam session) gittik. Önceden hiçbir planımız yoktu ama üç saati aşkın süre boyunca farklı enstrüman ve müzisyenlerle müzik yaptık. Gerçekten büyüleyici bir andı ve sonra devamı geldi. 2015 Mart Jam Sessions Turkey’i başlattık, iyi de gidiyor. Ayda bir müzisyenlerin bir araya gelerek gece boyunca aynı sahneyi paylaştığı ve dostane bir ortamda birlikte müzik yaptığı bir etkinlik. İleride bu doğaçlama müzik sevgisini daha da yaygınlaştırıp İstanbul’da daha büyük bir müzisyenler topluluğu yaratmak adına farklı türde doğaçlama müzik etkinliklerini teşvik etmek istiyoruz.

How do you think music play a role in social change?
I definitively believe that music creates social change. I also think that it has the power to transcend everything, establish deep connections and make people come together, especially during rough times. That’s why we didn’t cancel the jam sessions during the attacks in Ankara in October and in Paris in November. We wanted to share our sadness together and transcend it through music.

-Müziğin toplumsal değişimde ne gibi bir rol oynadığını düşünüyorsun?

Müziğin kesinlikle sosyal değişim yarattığına inanıyorum. Aynı zamanda her şeyin ötesine geçebilme gücüne ve özellikle zor zamanlarda insanlar arasında derin bağlar kurduğuna, bir araya getirdiğine inanıyorum. Ekim ayında Ankara’daki, Kasım’da da Paris’teki saldırılar ertesinde bu yüzden etkinliklerimizi iptal etmedik. Üzüntümüzü paylaşarak müzikle bu üzüntüyü aşmak istedik.

Last question, what’s your favorite quote?
« Be the change you wish to see in the world » by Gandhi.

Son soru, en sevdiğin alıntı nedir?
Gandhi’nin “Dünyada görmek istediğin değişimin kendisi ol” sözü.